|
A Place in
the
Choir
|
| |
 |
Hiervoor
zijn we
vrij ver terug in de tijd gegaan. Dit nummer had een vaste stek op onze
playlist in de beginperiode. In een leuk nieuw kleedje, alleen al
vanwege de percussie die we toen nog niet hadden.
|
|
Carrion Crow
|
| |
|
Met Jakke Teut op
fluit. Jakke stond 15 jaar geleden mee aan de wieg van Snakes in Exile
en leerde ons onder andere de McCalmans kennen, van wie we deze
traditional voor ’t eerst hoorden. Barbagal op de debuutplaat
van Lais heeft dezelfde melodie.
|
 |
N17
|
|
|
In 1999 speelden
The Saw Doctors hun N17 samen met de Snakes op het podium van het
gerenommeerde Cambridge Folk Festival. Een fuifnummer bij uitstek en al
jaren lang één van de favorieten op
live-concerten.
|
 |
Destination
Donegal
|
| |
|
Leren
kennen via
Chris Strong, frontman van Poison the Poteen (de groep van Guy
Fletcher). De Snakes brachten deze song ooit in een café in
Leuven waarna een Ier met gezegende leeftijd kwam zeggen dat hij dit
nummer nog nooit buiten Ierland had gehoord. Met een heerlijke bijdrage
van Toon Van Mierlo op uileann pipes.
|
 |
City of Chicago
|
| |
|
Geschreven door
Luka Bloom. Leren kennen in de versie van zijn broer Christy Moore op
een cassetteke tijdens onze eerste reis met de groep door Ierland.
Jokke schreurs weeft er een prachtig landschap tussendoor op gitaar
(inclusief kabbelend beekje).
|
 |
Demons and Dragons
|
| |
|
Geschreven door
Chris Strong (zie Destination Donegal). Chris werkte jarenlang
‘on the shovel’. Hij legde gasleidingen in de
straten van Noord-Londen, voor de firma McNicholas. Ontiegelijk vroeg
in de ochtend werden ze door de groene of bruine dampende busjes
opgepikt voor een dag zwaar labeur. In dit nummer vergelijkt hij deze
busjes met rookspuwende draken. Met Toon op uileann pipes en, hoe kon
het anders, Guy Fletcher op fiddle.
|
 |
Ride On
|
|
|
Zelfde
cassetteke
als City of Chicago. Geschreven door Jimmy McCarthy. De mooiste
liefdesliederen hebben vaak een donkere ondertoon. Met Jokke Schreurs
verschroeiend mooi op gitaar.
|
 |
Out of the Woods
|
| |
|
Geschreven door
Sinead Lohan en voor ‘t eerst gehoord in de versie van Nickel
Creek. Dit nummer is meestal een welgekomen rustpunt tijdens onze
concerten. Stel u hierbij voor: veel rook op het podium en een zwoele
belichting.
|
|
Feel so Near
|
| |
|
Van alle Dougie
Maclean-songs die ooit op ons repertoire hebben gestaan was het zeer
meezingbare Feel So Near vanzelfsprekend het meest geschikt voor een
live-opname.
|
 |
Mercedes-Benz
|
| |
|
Acapella en
eenstemmig in de originele versie van Janis Joplin, in de
snakes-uitvoering gaandeweg aangekleed tot een volle harmonie.
|
 |
The Last
Shanty
|
| |
|
Voor bijzondere
gelegenheden mogen wij altijd een beroep doen op Gette De Deken die
jarenlang het slagwerk heeft verzorgd bij de Snakes. Zoals nu weer. Een
zeemanslied, acapella met wat bodhrangeroffel. Net zoals in Mercedes
Benz komt Bart Cuyvers de harmonieën vervolledigen.
|
|
The Rambling Rover
|
| |
|
Een nummer van
Silly Wizard, geschreven door Andy M. Stewart. Leren kennen op Listen
to the Heat, een live-CD van The McCalmans die een grote bron van
inspiratie is geweest voor het prille Snakes in Exile. Met Toon Van
Mierlo op gaita (iets als Spaanse pijpers).
|
|
Fox on the Run
|
| |
|
Zoals de meesten
onder ons leren kennen in de versie van Manfred Mann. Later, jammend
met de groep Sweet OK, hoorden we ditzelfde nummer in een blue-grass
versie. Wij maakten een combinatie van beiden. Gaat naadloos over
in…
|
 |
The Fox
|
| |
|
Ook leren kennen
in de virtuoze versie van Nickel Creek. Maar evenzeer verwijzend naar
Jakke Teut die maandenlang een behoorlijk roedel vossen heeft
onderhouden met zijn slinkende pluimveepopulatie. John John, the great
goose is gone, the fox is on the town-oh!
|
 |
The Weight
|
|
|
Jokke Schreurs
had slechts 1
voorwaarde om aan dit project zijn medewerking te verlenen: dat hij
mocht meespelen op The Weight. Een klassieker van The Band en steeds
weer heerlijk om live te brengen vanwege de aanzwellende medewerking
van het publiek.
|
 |
Tunes +
The Fiddler's Tail
|
|
|
De
eerste maal dat Guy de
Snakes vervoegde op een podium was in The Two Brewers in Luton (UK).
Volledig ongerepeteerd. Tijdens de pauze heeft Peter hem de riff van
The Fiddler’s Tail voorgespeeld, tijdens het tweede deel
hebben
we het gebracht en toen werd besloten dat Guy naar België zou
komen om het met ons op te nemen. Zo is een samenwerking gestart die
intussen al een 10-tal jaar duurt en die, wat ons betreft, nog jaren
mag voortgaan.
|
 |