St.Patrick's Week 2004

Laten we voor 't gemak spreken over St. Patrick's week. U krijgt hier immers een impressie van 5 x St. Patrick's day in 8 dagen tijd. En het begon allemaal op…

Zaterdag 13 maart, Zandvliet.
't Was alweer meer dan een maand geleden, en zulks verhoogt de taakspanning. Dit optreden betekende ook de première voor een aantal nieuwe arrangementen. Zo kreeg onze accapella versie van 'Blackbird' van The Beatles onlangs nog een face lift. Dat nummer mag in geen geval op een St. Patrick's day optreden ontbreken. Het is er namelijk eentje van Sir Paul McCartney. En deze brave man heeft later met vrouwlief Linda een nummer geschreven dat 'Give Ireland back to the Irish' heet, en euh… meer moet je er echt niet achter zoeken. 'St. Patrick was a gentleman' moest vanzelfsprekend ook op de playlist, en dat is telkens weer een avontuur. Vooral de conversatie tussen bodhran en conga verloopt soms wat schoorvoetend wanneer ze elkaar alweer een tijd niet gesproken hebben. En verbale vaardigheden moeten inderdaad onderhouden worden. Of wat dacht je van deze verzuchting, loeihard de zaal in gebruld tijdens 'The raggle taggle gypsy': "I'd rather have a giss from the kypsy's lips than all your cash and money-o!!" We probeerden hier ook een akoestisch setje uit, unplugged and seated op een paar barkrukken. De organisatie had, als wisten ze het ginder op voorhand, voor passende blauwe nachtverlichting gezorgd. Experiment geslaagd en voor herhaling vatbaar.

Woensdag 17 maart.
Hoogdag. 's Avonds een optreden in wat wij in een onbewaakt moment wel eens een van onze favoriete Ierse pubs plegen te noemen. Thomas Stapleton's in Leuven. Er werd veel volk verwacht en wij hadden de indruk dat inderdaad iederéén daar was. Het werd een heerlijke overrompeling. Het was één van die optredens waarbij wij ons gelukkig prijzen dat wij in 't groepke spelen. Heb je tenminste nog een beetje ademruimte. Wel oppassen geblazen voor dichtbij passerende dorstigen of dansers. Vooral die laatsten durven in hun enthousiasme wel eens tegen een micro-statief opswingen. Dat vervolgens even enthousiast en met een droge tik tegen ons gebit komt aanleunen. Ach, die dingen worden uiteraard met de mantel der liefde bedekt. Maar 't moet geen tweede keer gebeuren, zo spraken wij streng. Wij onthouden vooral de zwoele, broeierige sfeer en (onder andere onze eigen) bezwete lijven.

Donderdag, privé-gebeuren in Oostende.
Voor u bij het woord privé uw wildste fantasieën de vrije loop laat, het ging om een optreden voor 170 schooldirecteurs. Als ik u daarbij vertel dat wij het in onze humaniora tijd al in de broek deden wanneer we voor één schooldirecteur moesten verschijnen, kan u zich de abdominale druk wel voorstellen die zich donderdagavond aan ons manifesteerde. Lange trip heen, lange trip terug. En dat biedt zo zijn mogelijkheden. Op de terugweg gitaar mee in de wagen, tekst op de schoot en toen we weer veilig in Hasselt waren, stond 'Feel so near' van Dougie McClean op de playlist voor vrijdag.

Vrijdag, feesttent in Kuringen.
Sinds vorig jaar is het te Kuringen een eeuwenoude traditie om aan de vooravond van de paardenjaarmarkt St. Patrick's day te vieren. Eeuwenoude tradities, daar dragen wij graag een steentje toe bij. Me dunkt mogen we hier gewagen van een stormachtig optreden. Hoeveel beaufort er precies stond, doet er niet toe, 't waren in elk geval de dapperen die weer en wind trotseerden om erbij te zijn. Bij deze danken wij graag de weergoden én St. Patrick hemzelve dat zij de tent hebben laten staan. 'Feel so near' kreeg een plaats in het akoestisch setje. Leuk toeval dat wij net in Kuringen, waar Dougie McClean opvallend populair is, onze versie van dit nummer de vuurdoop gaven. Het was een thuismatch en dat betekent na afloop nog eens lekker doorzakken. Met een korte nacht tot gevolg, want nu we eindelijk eens in het land waren met St. Patrick's wilden wij vanzelfsprekend ook die paardenmarkt eens aandoen. Maar dan moet je er vroeg bij zijn. Dus daar stonden we, 09.00 in de ochtend en een jeneverke om de pijn te verzachten. Smaakvolle folklore. Nog een pintje. Paarden in alle maten(!) en gewichten. Nog jenever. "Wat gaat die paardemolen hard!" – "Het zijn ezels en ze staan stil." Oeps, dan maar een paardenvijg* om te ontnuchteren. En tegen de middag naar huis voor de horizontale voorbereiding op de avond.

Zaterdagavond, Brecht.
We kwamen met kleine oogjes aan, maar die gingen snel open. Een St. Patrick's viering met alles op en aan. Guinness van 't vat, Irish coffee, authentieke Ierse hapjes en groen bier! En Irish dansers. Wij wisselden onze sets (3) af met die van hen (2). Naar het einde toe kreeg het publiek een paar keer de combinatie te smaken toen de dansers spontaan hun ding kwamen doen op onze muziek. Trouwens, graag nog onze oprechte excuses aan die twee sympathieke dames die de lege dansvloer betraden bij de laatste strofe van 'The rare old mountain dew', zich in positie opstelden, vervolgens nog een dubbel refrein nodig hadden om samen af te tellen en na een vijftal aarzelingen en heel veel oogcontact uiteindelijk de dans inzetten op onze laatste noot. Sorry daarvoor.

Wij blikken terug op een heerlijk intense week, we kijken uit naar volgend jaar en bedanken fans, sympathisanten en organisatoren voor een very happy St. patrick's week indeed!

Yours truly,

De Snakes

*lokale gelegenheids-snack