Verslag WEZEFOLK 2000

Parochiezaal Wezemaal, 4 november

Vijf jaar geleden kregen enkele illustere geesten uit Wezemaal (bij Rotselaar) het idee om een folk-avond te organiseren. Er werden sponsors gezocht, enkele groepen gecontacteerd, het plaatselijke parochiezaaltje besproken en voor de rest de nagels van de vingers gebeten tot onder de ellebogen. Want, buiten hen, was er in Wezemaal geen kip die over folk gehoord had, of laat staan, erin geïnteresseerd was. Ze hadden geluk, want ze waren zo slim geweest om een plaatselijk folkgroepje op het podium te zetten en daardoor liep de zaal toch vol. Maar, daar bleef het niet bij, want ze hadden ook het van de Shetland eilanden afkomstige "Rock, Salt & Nails" geprogrammeerd. En, wie die jongens kent, weet waar hij of zij dan aan toe is. Het Wezemaalse publiek ging volledig uit de bol en Wezefolk was geboren.

Op 4 november 2000 waren ze al toe aan hun eerste lustrum en aangezien het programma zeer interessant was, vonden wij van de Showbizzsite, dat we er moesten bij zijn. Wat we zagen ? Een parochiezaaltje, zoals er zovele zijn in Vlaanderen. De stek, waar de plaatselijke cultuur bloeit, waar de plaatselijke boerinnenbond haar jaarlijks kerstfeest organiseert en waar een aantal amateurs hun jaarlijkse toneelkomedie op de planken zetten. Toch was het hier anders: rokerig, een pak ambiance, overladen vol en waar met grote "pints" Irish Stout werd rondgesleurd. In het kort, een echte Ierse of Schotse pub waarin ze meer dan 600 mensen hadden gestouwd. We hebben het zelden gezien, zelfs grote mega-evenementen krijgen dit niet voor mekaar. Het zat er zo vol, dat we ons afvroegen of men voor de zesde editie niet beter uitwijkt naar een andere locatie. Maar ja, het feit dat men vasthoudt aan de parochiezaal, zal zeker wel iets met de aparte sfeer te maken hebben. Het geluid was niet perfect, het licht was niet goed, maar dat alles mocht de pret niet drukken. De gepresenteerde bands waren wel de moeite waard.

Als eerste was Snakes in Exile geprogrammeerd. Een Limburgs-Antwerpse viermansformatie, voor de gelegenheid aangevuld met Engelse viool- en percussievirtuoos Guy Fletcher. De Snakes blinken vooral uit door hun vocale, meerstemmige kwaliteiten. Krachtig, "to-the-point". Zo moet ik eerlijk toegeven dat de Schotse a-capella ballad "Loch Lomond" ook bij mij voor de nodige kippevel-momenten zorgde. Maar ook instrumentaal komen ze sterk uit de hoek. Na afloop spraken we kort met Snakes-voorman Peter Van Aken. Ze hebben inmiddels twee CDs uit en zijn in voorbereiding voor de derde. Maar die komt er zeker niet meer voor het eind van dit jaar. De muziek die ze brengen kan je niet in een bepaald vakje onderbrengen. Het klinkt bij momenten erg zoals Amerikaanse folk en country (inclusief de soms brekende stemmen), tijdens andere songs weer Keltisch. Neen, je kan er geen echt vignet op plakken. Laten we het "ambiance"-folk noemen, zonder de bedoeling te hebben denigrerend te doen, want dat is het zeker niet ! De mannen voelden zich goed in hun vel en hun bindteksten waren dan ook navenant: "Zouden jullie willen meezingen ? We hebben een vierde stem nodig, maar niet zoals vorige dinsdag. Het was toen de vooravond van Allerheiligen, maar blijkbaar zaten er op dat moment al veel lijken in de zaal".

Het podium werd verbouwd voor de tweede band, Shantalla. Wie houdt van Ierse en Schotse folk met de nodige jigs en reels, kent deze formatie. Vier Ieren, die in Brussel wonen en een Schotse zangeres met een prachtige, speciale stem. Ze brachten, naast werk van hun eerste CD, een aantal nummers van het in voorbereiding zijnde nieuwe album, waarvan de helft al is opgenomen. Michael Horgan, de ullean-pipes specialist, verwacht dat ondanks hun drukke bezigheden dit in het voorjaar zal uitkomen. Shantalla heeft een ijzersterke live reputatie en die deden ze weer alle eer aan. Alhoewel het grootste deel van het publiek gekomen was voor het ruigere werk, werd het toch weer stil tijdens de bloedmooie Schotse en Ierse ballads die zangeres Helen Flaherty ten gehore bracht. Maar ook up-tempo nummers gaat deze formatie niet uit de weg en dan springt de vonk echt over. Het enthousiasme dat Shantalla zo eigen is, stroomt van het podium en slechts weinigen kunnen dan blijven stilstaan.

Tijd voor de hoofdact Rock Salt & Nails. Harde, krachtige, geïnspireerde folk-rock en een frontman (Paul Johnston) die als podiumbeest in slechts weinigen zijn gelijke moet erkennen. Voor de gelegenheid was de band aangevuld met de accordeon-virtuoos Peter Wood. Zelfs de entree was indrukwekkend: gekleed in Schotse kilts en vanaf de eerste tonen "gas geven". Loeihard, maar muzikaal helemaal in orde. Zelfs prachtige ballads die heel mysterieus, heel emotioneel beginnen, monden uit in een waterval van keiharde rock die het publiek meevoert naar hogere sferen. Voeg daarbij de eerder vermelde podiumkwaliteiten van Paul Johnston, hun indrukwekkende verschijning en het resultaat ligt voor de hand. Het publiek leek gedrogeerd, het hing aan hun rokken en ook wij werden meegesleurd door deze superformatie. De zaal ontplofte en het was een knal die ze tot in Leuven konden horen. Ze toerden reeds de halve wereld rond, overal met het nodige succes. Wie hun act in Wezemaal gezien heeft, weet nu ook waarom. Hier zijn geen woorden voor. Wij waren afgelopen week op de TMF-Awards, zet deze band voor dat 9.000-koppig jonge volkje en ik verzeker je dat we een nieuw Flanders Expo mogen bouwen. Wat een formatie ! Als sluitstuk werden een aantal Wezemaalse folk liefhebbers met hun instrument op het podium gehaald en ze mochten samen met RSN meejammen. Vuurwerk afsteken was niet meer nodig, de vonken knetterden overal. Zelfs de muren van het te kleine parochiezaaltje stonden plots een halve meter uit verband.

We kunnen niet wachten tot de volgende editie van Wezefolk. Diegenen, die er nu niet bijwaren zullen er waarschijnlijk volgend jaar ook niet bij kunnen zijn. Het zaaltje is daarvoor te klein. Maar wat daar in die kleine, landelijke gemeente één keer per jaar gebeurt, grenst aan het ongelooflijke. Een feest voor alle zintuigen die je maar mee kunt brengen en waarvan je toch wel enige uurtjes moet afkicken.

Luc Claes
De Showbizzsite.